Najpierw końcówka przy baterii — pomyłka oznacza wąż, którego nie przykręcisz. Standardem jest gwint 1/2 cala, ale trafiają się przyłącza M15, a same końcówki bywają stożkowe albo heksagonalne. Potem oplot: stal nierdzewna jest sztywniejsza i lepiej znosi ocieranie o brodzik, PVC lżejsze i bardziej giętkie, więc łatwiej układa się w ciasnej kabinie. Wersje rozciągliwe same wracają do długości spoczynkowej. Końcówki przeważnie mosiężne, rzadziej ze stopu ZnAl. Znajdziesz tu Deante, Oltens i Neo.
Liczy się wymiar i kształt obu końcówek. Po stronie baterii przeważa wymiar 1/2'', pojedyncze modele mają M15, a sam kształt złączki bywa stożkowy, heksagonalny albo w formie zwykłego gwintu; przy słuchawce najczęściej spotkasz złączkę stożkową. Odkręć stary wąż i porównaj oba końce z opisem w karcie produktu.
Zmierz odległość od przyłącza baterii do miejsca, w którym trzymasz słuchawkę, i dolicz zapas na swobodny ruch ręki. Długości są w tej kategorii różne — sprawdź ją w karcie konkretnego modelu i porównaj z własnym pomiarem, zanim zamówisz.
Stal nierdzewna jest twardsza i lepiej znosi ocieranie o krawędź brodzika czy wanny. PVC jest gładsze i łatwiejsze do przetarcia z osadu. W katalogu są oba rozwiązania, a materiał oplotu podaje karta produktu.
Rozciągliwy wydłuża się podczas używania i wraca do krótszej formy, więc mniej plącze się przy brodziku. Podwójnie pleciony ma sztywniejszą, mocniejszą powłokę i trzyma stały kształt. Rodzaj oplotu jest wypisany w karcie produktu.
Mosiądz jest cięższy i lepiej znosi wielokrotne odkręcanie, dlatego przeważa w tej kategorii. Jeśli wąż zdejmujesz sporadycznie, różnica w codziennym użytkowaniu jest niewielka — materiał końcówki znajdziesz w karcie produktu.